Алтын қауырсынды торғай

Ерте, ерте, ертеде, кең байтақ қазақ даласында, биік таудың етегінде шағын бір ауыл болыпты. Сол ауылда Айша деген кішкентай қыз атасы мен әжесінің қасында тұрыпты. Айша өте ақылды, мейірімді қыз екен. Ол үлкендермен амандасқанды ұмытпай, дастарқан басында бата тыңдағанды жақсы көріпті.
Бір күні таңертең Айша әжесіне көмектесіп, ауладағы тауықтарға жем шашып жүрсе, бұтаның түбінен кішкентай торғайды көріпті. Торғайдың бір қанаты жараланып, ұша алмай отыр екен.
— Әже, әже! Мына торғайға көмектесейікші! — депті Айша.
Әжесі торғайды алақанына ақырын салып:
— Жарайды, құлыным. Қазақта «Жақсылық жасасаң, қайырын өзің көресің» деген сөз бар. Жандыға жаның ашысын, — депті.
Айша торғайға кішкентай ұя жасап, алдына су мен тары қойыпты. Күн сайын оған қамқор болып, қанатының жазылуын күтіпті.
Үш күннен кейін торғайдың қанаты жазылып, ол терезе алдына қоныпты. Бірақ ұшар алдында торғай кенеттен алтын түстес болып жарқырап кетіпті!
— Айша, сенің мейірімді жүрегің үшін рақмет! — депті торғай адамша сөйлеп.
Айша таңғалып:
— Сен сөйлей аласың ба? — деп сұрапты.
— Иә, мен — Құстар патшалығының сиқырлы торғайымын. Сен маған көмектестің. Енді мен саған бір тілегіңді орындауға көмектесемін. Не тілейсің? — депті торғай.
Айша сәл ойланыпты. Ол әдемі қуыршақ та, тәтті кәмпит те сұрағысы келіпті. Бірақ кенеттен ауылдың ар жағындағы қарт Мұрат атаның жалғыз тұратыны есіне түсіпті.
— Біздің ауылдағы Мұрат ата жалғыз тұрады. Қыста отыны таусылып қалмаса екен. Соған көмектессең, — депті қыз.
Торғай қуана қанатын қағыпты. Сол сәтте аспаннан алтын сәуле түсіп, ауылдың шетіндегі бос жатқан жерден қураған ағаштар үйіліп шығыпты. Бірақ олар бірден отынға айналмай, әдемі болып байланып, Мұрат атаның үйіне қарай тізіліп тұрыпты.
Мұрат ата мұны көріп, қатты қуаныпты.
— Мұны кім жасады екен? Қандай қайырымды жан екен! — депті ол.
Айша болса, ештеңе демей, үйіне қайтыпты. Бірақ мұны көрген кішкентай інісі Даурен бәрін байқап қойыпты.
— Әпке, сен жақсылық жасағаныңды неге айтпадың? — деп сұрапты ол.
Айша күлімсіреп:
— Жақсылықты мақтану үшін емес, біреуге көмектесу үшін жасайды ғой, — деп жауап беріпті.
Мұны естіген торғай Айшаның иығына қонып:
— Сенің тілегің орындалды. Бірақ сенің ең үлкен сыйың — алтын да, сиқыр да емес. Ол — сенің мейірімді жүрегің. Мейірімді адам жүрген жерге әрдайым қуаныш келеді, — депті.
Содан бері Айша ауылдағы үлкендерге көмектесіп, кішілерге қамқор болып өсіпті. Ал алтын торғай көктем сайын ауылға оралып, балалардың шат күлкісін тыңдап, аспанда ән салып ұшып жүреді екен.
Сөйтіп, ауыл балалары бір-біріне көмектесуді, үлкендерді сыйлауды және жақсылық жасауды әдетке айналдырыпты.

Меруерт Муратова,
Абылай хан атындағы Қазақ халықаралық қатынастар және әлем тілдері университетінінің 1 курс студенті