Сиқырлы жаңа жыл

Әдемі үлкен қалалардың бірінде Айсұлтан деген өте аңғал да ақкөңіл бала өмір сүріпті. Ол қыст мезгілін ерекше жақсы көретін. Ақ ұлпа қар жауған сайын терезеге қарап, «Жаңа жыл қашан келеді?» деп күн санайтын әдеті бар еді. Әсіресе 31 желтоқсан жақындаған сайын Айсұлтанның жүрегі лүпілдеп, таңғажайыпты күткені сонша – тіпті ұйықтай алмайтын.

Айсұлтанның ең үлкен арманы – Аяз ата мен Ақшақарды өз көзімен көру еді. Әр Жаңа жыл сайын ол сыйлық алып келетін Аяз атаның ізіне қарап, «Бір күні кездесемін!» деп өзіне уәде беретін. Бірақ қала үлкен, қар қалың, ал Аяз ата әр үйге асығып жету керек. Сондықтан Айсұлтан оны ешқашан көрмеген. Міне, көптен күткен 31 желтоқсан да жетті. Көшеде шамдар жарқырап, дүкен терезелеріне әдемі ойыншықтар ілінді. Үйлердің қабырғаларында түрлі-түсті шамдар жанып тұр. Қалада нағыз мерекелік көңіл-күй сезілді. Ал Айсұлтан болса үйінде шыршасын безендіріп, соңғы ойыншықты іле бергенде, сырттан жұмбақ дауыс естілді.

— Тук-тук! – деді біреу есікті баяу қағып. Айсұлтан аң-таң болды. Бұл уақытта оған ешкім келмейтін. Есікті ашса, табалдырықта кішкентай, аппақ күйінде тұрған ерекше бір тиін тұр екен! Құйрығы үлпілдек, өзі жылы әрі мейірімді көздерімен қарап:

— Сәлем, Айсұлтан! – деді. – Сенің Жаңа жылды қатты күтетінін естідім. Егер қаласаң, мен сені сиқырлы орманға алып бара аламын. Ол жақта Аяз ата өз шанасын дайындап жатыр.

Бала таңғалып:

— Шынымен бе? – депті.

— Әрине! Бірақ баруға батыр жүрек керек. Барсың ба? – деді тиін.

Айсұлтан ойланып та үлгермей:

— Барамын! – деп қуана келісіп, жылы киімін киіп, ертегі тиіннің соңынан ерді.

Түнгі қала тыныш еді. Ал орманға кіргенде бәрі мүлде басқаша болды: ағаштардың бұтақтарында алтын түстес шамдар жарқырап, қар гауһардай жылтырап тұр. Тіпті жол үстінде кішкентай жұлдыздар жарқырайтын сияқты көрінді. Орманның тереңінде үлкен алаңқай бар екен. Сол жерде аппақ шана, жегілген екі керемет бұғы және… ұзын ақ сақалды, мейірімді жүзді Аяз ата тұрды! Оның жанында Ақшақар күлімдеп, қардан жасалған әшекейлерді тексеріп жүрді.

— Оо, бізге қонақ келіпті! – деді Аяз ата. – Айсұлтан, сен жай бала емес, жүрегі таза, арманға сенетін бала екенсің. Сондықтан бізбен кездесуге лайықтысың.

Айсұлтанның қуанышында шек болмады. Ол бір сәтке сөз таба алмай қалды.

— Рақмет, Аяз ата… Мен сізді көптен бері көргім келді, – деді бала толқып.

Ақшақар күліп:

— Біз әр баланың арманы орындалғанын қалаймыз. Сен бүгін бізге көмектесесің, – деді.

— Қалай? – деп сұрады Айсұлтан.

— Мынау сиқырлы шам, – деп Ақшақар қолына кішкентай жарқыраған шамды ұстатты. – Егер сен оны қаланың ең биік шыршасына апарып жақсаң, бүкіл қалаға Жаңа жылдың жарқын оты тарайды. Бұл — әр үйге бақыт пен жылулық әкелетін шам.

Айсұлтан шамды қолына алды. Ол жылы, жұмсақ жылу таратты. Тиін қайта пайда болып:

— Жолды мен көрсетемін! – деді.

Екеуі бірге қаланың орталығына жүгіріп барды. Алаңда биік шырша тұр, бірақ бәрі жарық, тек ең жоғарғы шамы өшіп қалыпты. Айсұлтан биікке қарады да, батылданып, арнайы баспалдақпен жоғары өрледі. Жаңа жыл түнінің желі соғып, қар ұшқындары шашылып тұрды. Айсұлтан ең ұшына жетіп, сиқырлы шамды шыршаның төбесіне қойып жақты. Сол сәтте бүкіл қала жарқырап, аспаннан мыңдаған жұлдыз ағып өтті. Адамдар таңғалып, қуана қол соқты. Жарық орманға дейін жетіп, Аяз ата мен Ақшақар алыстан күлімдеп қарап тұрды. Тиін сыбырлап:

— Сенің арқаңда Жаңа жыл сиқыры оянды, – деді.

Айсұлтан жерге түскенде, айнала қарапайым күйіне қайтып келді. Орман да, тиін де жоғалып кетіпті. Тек оның алақанына кішкентай күміс жұлдызша естелік ретінде қалыпты.

Жаңа жыл таңы атты. Айсұлтан оянып, бәрі түс сияқты көрінді. Бірақ үстел үстінде жарқырап тұрған күміс жұлдызша – оның шын болғанының дәлелі еді. Содан бері Айсұлтан Жаңа жылды тек тосып қана қоймай, әр адамға жылулық сыйлауға тырысатын болды. Жаңа жыл сиқырына сенетін балаға әрдайым керемет оқиғалар жолығады.

Гауһар ТҰРСЫНҚОЖА